Word Gratis RoedelCentraal Fan en maak kans op ...
Direct Toegang
X
Word Gratis RoedelCentraal Fan en maak kans op ...
50% Complete
Als RoedelCentraal Fan: - maak je kans op een ton - krijg je gratis toegang tot een aantal e-books - ontvang je gratis het e-magazine DierenCentraal - ontvang je interessante kortingen - en nog veel meer!

DOE DE VITAAL VOER CHECK!

Download Gratis de Vitaal Voer Checklist en ontdek hoe vitaal het voer is dat jij nu voert!

Page content

article content

DierenHerinneringsDag, De Dag van het Overleden Dier!

3 november, DierenHerinneringsDag, De dag om onze Overleden huisdieren te herinneren en niet te vergeten.

Een hond, kat of ander huisdier is vaak een maatje met wie je veel deelt en natuurlijk veel plezier hebt. Helaas worden onze huisdieren meestal niet zo oud als wij en moeten we vroegtijdig afscheid nemen. De zwaarste momenten van een relatie met je huisdier.

De dag van het afscheid blijft vaak in je geheugen gegrift staan en de datum van deze dag weet je vaak beter dan de geboorte dan van je dier. Bij de geboorte was je waarschijnlijk ook niet bij en bij het afscheid wel. En dan heb je al zo veel samen meegemaakt dat je graag zou willen voortzetten.

DierenHerinneringsDag is de dag waarop we stil staan bij het plezier dat we samen met onze overleden maatjes hebben beleefd. Even fijne herinneringen ophalen, zodat ze voort leven in ons hart.

Natuurlijk denk je nog wel eens aan je overleden dieren. Maar het leven van alle dag gaat voort een waarschijnlijk is er ondertussen ook al weer een nieuwe dierenvriend in je leven gekomen. Maar zijn voorgangers kan en wil je niet vergeten. En op 3 november, DierenHerinneringsDag, nemen we daar even extra de tijd voor.

Sendie, de aanleiding voor DierenHerinneringsDag!

3 november 2013 was de dag dat ik toch nog vrij plotseling afscheid moest nemen van mijn Dierenherinneringsdag SendieBenner Senne
n, Sendie. Ze was sinds 3 weken wel aan het kwakkelen, maar stond tot dan toe nog volop in het leven. Ze had een maagbloeding gehad en was daarvan aan het herstellen. Er kwam plotseling een complicatie bij en voordat de dierenarts had kunnen uitzoeken wat het was gleed ze weg en waren we haar kwijt. Ze is 8 en een half geworden. Geboren op 31 maart 2005.

Met Sendie had ik een fantastische band en ze was de moeder van de 2 achterblijvende honden Reus en Rakker. We hebben prachtige jaren gehad. Het verdriet was dan ook enorm en zit er nog steeds. Het heeft een plek gekregen en is ingeruild voor dankbaarheid. Het is wel de reden dat ik 3 november tot DierenHerinneringsDag heb uitgeroepen.

De Eerste: Tasja

Sendie was niet de eerst hond waarvan ik afscheid moest nemen. Dat was Tasja, een teckel. We kregen hem toen hij een jaar of 6 oud was. Hij had helaas een slechte baas gehad en was mishandeld.

Ik was een jaar of 12 toen hij bij ons kwam. Het was mijn eerste hond. Nou ja, als baby lag ik al in de wieg bij de Rottweiler Résa. Maar die moest weg omdat hij mij als klein kind onderste boven liep. Geen kwaaiigheid, maar gewoon onbenullig. Ik was toen een jaar of zo en toch kan ik me Résa nog wel herinneren.

Anyway, Tasja, de teckel die (net als ik) niet tegen het geluid van een blokfluit kon en begon te janken als mijn zussen op dat rot ding aan het oefenen waren. Ook de hond met wie ik veel ging wandelen om onder de afwas uit te komen. En de hond die mij wel eens in het vuur van het spel gebeten heeft.

En misschien wel de meest eigenwijze hond die we gehad hebben. Want als de neus naar buiten stond en meneer had de kans, dan ging de start in de lucht en trippelde hij vrolijk de buurt in. Je kon dan roepen wat je wilde, maar dan was hij Oost-Indisch doof. Heel soms werkte het woord “Speculaasje” nog als tovermiddel. Maar meestal moest je een uurtje wachten en kwam meneer weer happy terug.

En Tasja was ook de hond die heel sterk reageerde op de kleur felgroen. Volgens de wetenschap kunnen honden de kleuren groen en rood niet zien. Tasja toch echt wel. Want wanneer er een brommerbestuurder met felgroene helm voorbij kwam, werd hij hels en wilde hij wel door de ruit van de auto vliegen. Niet bij andere kleuren, alleen een felgroene helm.

Van Tasja hebben we op 11 februari 1986 afscheid genomen. Hij was toen een jaar of 13 en had een hernia waar hij echt aan leed. Het was een rare dag. Mijn oma was jarig en dat was feest. Maar het werd voor mij overschaduwd door het afscheid.

Anouk Pannenkoek!

Een aantal maanden later kwam onze Anouk in beeld. Een totaal andere hond dan Tasja. Anouk was het resultaat van een bedrijfsfoutje van een Kuvaz fokker. Mama was op het verkeerde moment even ontsnapt en had een pleziertje met de Benner van de buren gemaakt.

Mijn om en tante kwamen eind april met een hondje voor ons. Eén hondje was achter gebleven en mijn tante vroeg zich af wat er nu met dat hondje zou gebeuren. Mijn neef en nicht maakten daar dankbaar gebruik van en zeiden dat deze waarschijnlijk afgemaakt zou worden. Mijn tante: ”Maar dat is toch zielig?!” Neef en nicht: “Ja, zullen we hem dan zelf maar nemen? Dat kan best bij onze Anak (Kuvasz).” Mijn oom knikte instemmend en mijn tante: “Als ik er maar niet voor hoef te zorgen en als hij maar niet in de keuken komt en als….” De rest hoorden we al niet meer, want we zaten al in de auto om dit hondje op te halen.

Het was een gezellige middag en we hadden veel lol met beide honden. Maar op een gegeven moment gingen mijn oom en tante met kids en hond naar huis. Toen zag ik ons hondje een plasje doen en constateerde dat het een reutje was. Dan was de ander het teefje. En mij oom en tante wilden geen teefje omdat ze al een reu hadden. Dus wij in de auto er achteraan om de hondjes te wisselen. En zo kwam Anouk bij ons terecht.

Met Anouk heb ik veel beleefd. De eerste nacht heb ik bij haar geslapen en we hebben een fantastische band opgebouwd. Fantastische wandelingen door weer en wind. Een heerlijke machtsstrijd van 2 pups (ik was 18) en gewoon heel veel plezier.

Anouk heeft bij ons nog steeds een vaste herinneringsdag (de voorloper van DierenHerinneringsDag). Dat is 12 maart, haar geboorte dag. En dan eten we pannenkoek. Want Anouk was gek op pannenkoek.

Het afscheid nemen van Anouk was een heel trieste dag. Het was 27 december 1993. Anouk had keelkanker en daardoor kreeg ze het benauwd. Prednisolon heeft haar nog een aantal maanden geholpen, maar toen was het echt op. Met de kennis van nu had ik wellicht nog andere stappen gezet. Maar toen wisten wij het niet meer en was afscheid nemen onvermijdelijk.

Op de ochtend van 27 december kwam de dierenarts bij ons thuis. Normaal had Anouk het net zo op  de dierenarts. Tot in de wachtkamer ging het prima. Maar de spreekkamer wilde ze nooit in. Nu echter begroete ze de dierenarts, liep naar haar plaats, keek ons allemaal nog een keer aan en keek toen de dierenarts aan op een manier van : “ga je gang”. Ik schiet daar nog steeds van vol. Maar het was dus echt het juiste om te doen en wij kregen haar instemming.

Sendor; Zo lief als hij dom was!

Een aantal maanden later kwam Sendor, een kruising van een Benner en een Zwarte Labrador, als pup in huis. Een totaal ander dier. Een fantastische schat, maar toch totaal anders. Ik was toen al deels het huis uit en dan wordt de band ook wel anders misschien. Toch was ik er elk weekend.

Mijn vader zei altijd: “Hij is zo dom als hij lief is en hij is ontzettend lief!”

Toen ik in 1998 trouwde en volledig de deur uit ging, was Sendor niet uit beeld. De grap was dat mijn ouders net als mijn vrouw en ik, in dezelfde week, volledig onafhankelijk van elkaar een huis in dezelfde straat kochten. 300 meter bij elkaar vandaan. Dus werden wij de oppasouders van Sendor.

Sendor was daarmee ook de eerste hond voor onze kinderen. De goedzak zelve. Voor kinderen kun je je geen betere hond wensen. Totaal geen competitie en alles goed vinden.

In 2004 verhuisden we naar een dorp verderop. Wel bleven we de oppasouders van Sendor. En toen Sendor op 11 september 2005 zijn ogen moest sluiten, was ook dat weer een zeer verdrietige dag.

Muis

Ondertussen was Sendie al in ons leven gekomen, waarover ik in het begin al schreef. Sendie kreeg op 5 oktober 2008 6 pups, waarvan er 1 bij de geboorte was overleden en 1 niet goed was. Veel te klein en duidelijk problemen met de achterhand en kon niet goed drinken. Probleem was echter dat Sendie het verlies van de dode pup moeilijk kon verwerken en daarvoor in de plaats een knuffel van de jongens in het nest had gelegd.

Ook kreeg ze een heftige borstontsteking ter grootte van een vuist. De dierenarts gaf aan dat het eigenlijk beter was om de kleine pup in te laten slapen, maar gezien het gedrag van Sendie dat nu niet verstandig was. Mogelijk zou ze door nog meer verdriet de melkproductie stoppen. Daarom de pup maar met de fles gevoed. Wel langzaam de afstand groter gemaakt door niet meer in het nest te plaatsen. Sendie kwam wel continu kijken. De pup ging echter achteruit en raakte in coma.

De borstontsteking was met behulp van een homeopathisch middel binnen 24 uur over. De dierenarts had hier op gehoopt, maar was toch verbaasd toen we na 24 uur weer bij hem stonden. We besloten Muis (zo heette de kleine ondertussen) in te laten slapen. 2 dagen oud en daar sta je dan als grote man. Brok in de keel. En wat gebeurt? Sendie komt naar me toe, stoot met haar kop tegen mijn boven been en kijkt me aan met een blik: “Kom op baas, we moeten verder met het leven!” De dierenarts zei: “zie je wat er hier gebeurt? Je hond vertelt je dat je verder moet. Mensen zien dit vaak niet, maar honden voelen zo veel meer dan de meeste mensen beseffen.”

Reus die altijd pup bleef!

En zo namen we afscheid van Muis en richten we ons op de overgebleven 4. Rakker en Reus zijn daarvan gebleven. Helaas heb ik van deze laatste op 29 september van dit jaar plotseling afscheid moeten nemen. Ik hoorde een zucht en zag Rakker angstig weglopen. Ik wist dat het niet goed was en toen ik bij Reus kwam, bleek dat hij een hartstilstand had gehad.

Reus kreeg de naam al in het nest. Hij was met zijn 608 gram namelijk ruim 200 gram zwaarder dan het gemiddelde van 400 gram. Als volwassen reu woog hij zo’n 60 kilo en was voor een Benner behoorlijk groot.

Dierenherinneringsdag ReusReus was een hond die er was, maar niet op de voorgrond. Af en toe kwam hij even aandacht vragen en dan kreeg je een stevige poot in je knieholte bijvoorbeeld. Of even een stoot met zijn kop onder je arm. En dan na een stevige knuffel ging meneer weer rustig liggen. Het leiderschap liet hij graag aan de dames over. Hij liep op zijn eigen tempo even een rondje over het erf of kwam even bij je kijken als je ergens op het erf bezig was, om dan weer een mooie plek met overzicht op te zoeken.

En als ik op kantoor was, was hij er ook. Meestal met zijn drieën trouwens en dan kon ik geen kant meer op. Dan lagen ze rond mijn bureaustoel. Mijn 150 kilo liefde noemde ik ze dan, want dat wogen ze samen. En af en toe maakte hij dan een diep zucht. Die hoor ik nog regelmatig in mijn gedachten. Net als zijn langzame tred op de parketvloer.

Reus kon zelf de deuren en het hek openen. Dus als hij de kans kreeg… Daarom hadden we een extra elastiek om het hek, zodat hij de hendel niet kon verschuiven. Dat hek kon hij als pup overigens nog tussen de spijlen door. Ik weet nog goed dat hij daar de eerste keer in vast kwam te zitten omdat hij te groot werd. Daar snapte hij niets van.

Was hij overdag op de achtergrond, de avond was voor hem. Hij ging dan al naast de bank zitten wachten tot ik even TV ging kijken en hem ondertussen heerlijk kon kroelen.

Reus was een reus van een hond, maar bleef in zijn gedrag altijd een pup. Volgens mij voelde hij zich ook altijd nog een pup, want wat kwam hij graag nog even op schoot over een knuffel.

Daarom DierenHerinneringsdag

Mooie herinneringen die onze trouwe vrienden in ons hart levend houden. Een mooie foto helpt daar natuurlijk ook bij. En op een dag als vandaag denk ik daar nog even extra aan.

Ik vroeg mij af of er ook een dag van het overleden dier zou zijn. Maar die kon ik niet vinden. Daarom besloot ik om 3 november, de sterfdag van Sendie, uit te roepen tot DierenHerinneringsdag.

Ik ben benieuwd naar jouw herinneringen en mooi verhalen over jouw reeds overleden dierenvriend(en). Schrijf ze hieronder en ik lees ze graag.

 

Comment Section

0 reacties op “DierenHerinneringsDag, De Dag van het Overleden Dier!

Plaats een reactie


*


Bert Tijhoff
Dierenliefhebber Bert Tijhoff is onder andere schrijver van Voed de Hond Vitaal en Gezond!, De ThuisRoedel! en De EmmerTheorie voor de Hond!. Daarnaast is hij de grondlegger van UwBrokkenPiloot en RoedelCentraal.

Klik gerust eens door onze categorieën heen: